Sıradan insanların başarısı bize normal gelir ama engelli/sendromlu/hasta ise "vaay be" dedirtir
ve engeline RAĞMEN diye başlayan sırasız cümleler kurar, düşünür ve duygulanırız. Aslında işin
hiç de vaay be'lik bir tarafı olmadığını bilmeyiz çünkü yoktur ve gayet sıradan bir durumdur.
Mesela elleri olmadığı için ayakları ile resin yapan kişiye duygusal degilde analitik yaklaşalım.
Biz ellerimizi kullandığımız için ayağa ihtiyaç duymadık, o ise ayanlarını kullanmak zorunda kaldı
ve hali ile bacak, bilek, parmak kasları gelişti ve her işi ayaklarıyla rahatlıkla yapabilir duruma
geldi. Yani aslında yapamadığı değil yapabildiği bir şeydi ve o potansiyeli kendi içinde kendi
kapasitesi dahilinde bulunduruyordu. Ama biz kişiyi kusurlu, eksik, hasta gördüğümüz için
kendisinden beklemiyor ve kişi yapınca da " vaay be" nidalarıyla gereksiz duygulanırız.
" iyi de canım bunun ne zararı var" Çok zararı var: Eğer siz bu şekilde yaklaşırsanız olaya, kişi
asla engelli, kusurlu kişiliğinden ayrılamaz ve o kişi ile yanlış bağ kurmuş olur, ortaya
engelli/sağlıklı ilişkisi çıkarır, kişinin kimliğinin önüne geçer ve farkında olmadan ötekileştirmiş
olursunuz. Bu konularda duygusallık hiç hoş değildir.
Velhasilkelam hepimiz biriz üstadim. Bir kolun, bir bacağın fazla diye üstün değilsin.
