ENGEL!

Sıradan insanların başarısı bize normal gelir ama engelli/sendromlu/hasta ise "vaay be" dedirtir 

ve engeline RAĞMEN diye başlayan sırasız cümleler kurar, düşünür ve duygulanırız. Aslında işin 

hiç de vaay be'lik bir tarafı olmadığını bilmeyiz çünkü yoktur ve gayet sıradan bir durumdur. 

Mesela elleri olmadığı için ayakları ile resin yapan kişiye duygusal degilde analitik yaklaşalım. 

Biz ellerimizi kullandığımız için ayağa ihtiyaç duymadık, o ise ayanlarını kullanmak zorunda kaldı

 ve hali ile bacak, bilek, parmak kasları gelişti ve her işi ayaklarıyla rahatlıkla yapabilir duruma 

geldi. Yani aslında yapamadığı değil yapabildiği bir şeydi ve o potansiyeli kendi içinde kendi 

kapasitesi dahilinde bulunduruyordu. Ama biz kişiyi kusurlu, eksik, hasta gördüğümüz için 

kendisinden beklemiyor ve kişi yapınca da " vaay be" nidalarıyla gereksiz duygulanırız.

 

  " iyi de canım bunun ne zararı var" Çok zararı var: Eğer siz bu şekilde yaklaşırsanız olaya, kişi 

asla engelli, kusurlu kişiliğinden ayrılamaz ve o kişi ile yanlış bağ kurmuş olur, ortaya 

engelli/sağlıklı ilişkisi çıkarır, kişinin kimliğinin önüne geçer ve farkında olmadan ötekileştirmiş 

olursunuz. Bu konularda duygusallık hiç hoş değildir. 

Velhasilkelam hepimiz biriz üstadim. Bir kolun, bir bacağın fazla diye üstün değilsin.